Een bonte mengeling Een bonte mengeling


We hebben er vlakbij gewoond en zijn in het verleden regelmatig geweest en dan gingen we op de fiets. Weet u wat ik bedoel? Ik bedoel “Keukenhof” in Lisse. Op hun website wordt Keukenhof omschreven als “het mooiste lentepark ter wereld, waar ruim zeven miljoen tulpen, narcissen en hyacinten acht weken lang zorgen voor 32 hectare aan geur en kleur”. Onlangs zijn we op een middag weer geweest. Er was genoeg te zien. Veel narcissen, tulpen en hyacinten lieten zich van hun mooiste kant zien. Het is een bonte mengeling van geuren en kleuren. In de verschillende hallen op het terrein vind je ook tijdelijke bloemententoonstellingen, o.a. met rozen. Je wordt er romantisch van …☺… Wat ik ook altijd mooi vind, is om te kijken naar alle mensen die daar komen. Overal vandaan komen ze, van Japan tot Amerika, van Finland tot Zuid-Afrika. Al die mensen vormen ook een bonte mengeling, net zoals de bloemen. En iedereen is weer anders, maar ze hebben wel iets gemeenschappelijks: ze komen naar Keukenhof om te genieten van al die prachtige bloemen(geuren) en planten. Er worden dan ook heel wat foto’s gemaakt voor thuis. Is de kerk te vergelijken met Keukenhof? Ook de kerk(elijke gemeente) wordt gevormd door allemaal verschillende mensen, ieder met zijn/ haar eigen verhaal, ieder met zijn/haar eigen kleur. En samen vormen we een bonte mengeling, een palet van kleuren dat op Keukenhof niet zou misstaan.

P.S. Weer een vraag tenslotte: van welke bloemen, kleuren en geuren houdt u?

Ds. Peter van Ankeren

 
Vier mei herdenken we. Vijf mei vieren we. Vier mei herdenken we. Vijf mei vieren we.

Vier mei herdenken we. Vijf mei vieren we.
 
Een jaar of vijf geleden waren wij in Trier, een oude stad waar historische verhalen voor het oprapen liggen.  In een park, bij de Porta Nigra, knielde een vrouw voor een kloosterpoort. Met zeep en poetsdoek ging ze een stoeptegel te lijf. Dat trok onze aandacht.  De vrouw, een non, keek op. ‘Ein Stolpersteine,’ zei ze.
Letters kwamen tevoorschijn. Theresa Aldegonde kwam aan het licht.
Omgekomen in 1944.

 
Overal in Europa liggen ze voor de huizen van mensen die door de nazi’sstolpersteine gedeporteerd, vermoord of tot zelfdoding gedreven waren. Ook in onze steden en dorpen. Struikelstenen. 
Omdat je erover struikelt met je hoofd en je hart, en je moet buigen
om de tekst te kunnen lezen.’ 
Aldus de Duitse initiatiefnemer en kunstenaar Gunter Demni.
 




Gebeiteld in steen
 
Hij kwam in m'n leven
om na even
te gaan:
een passant.
 
Zij kwam in m'n leven
is langer gebleven.
Ik schreef haar naam
in het zand.
 
Jij kwam om te blijven,
een passant
die nooit verdween.
 
Niet in zand
staat jouw naam,
maar gebeiteld in steen.
 
Onuitwisbaar…
Jij alleen.                       
                                                                                    Lammy